$In de wereld van fluiten verwijst de naam Inheemse Fluit naar een specifieke stijl van fluit die in Noord-Amerika is ontwikkeld en waarvan de huidige kenmerken pas in de tweede helft van de twintigste eeuw werden gestandaardiseerd. Het belangrijkste kenmerk dat deze onderscheidt van andere inheems-Amerikaanse fluiten zoals de Hopi- en Anasazi-fluit, is het feit dat hij twee kamers heeft (een langzame luchtkamer en een klankkamer) waarbij de lucht van de ene naar de andere kamer gaat via een blok op een tafel, waardoor een tunnel naar het labium (fluitje/schoorsteen) ontstaat. Dit kenmerk zorgt voor een zachte klank die gevoelig is voor variaties in de ademstroom, en maakt het bovendien gemakkelijker om geluiden te produceren, zoals bij de blokfluit.
Wat de inheemse Amerikaanse fluit definitief zijn magie gaf, met een onmiskenbare muzikale stijl, was de standaardisatie van de mineur pentatonische toonladder. Deze mysterieuze en eenvoudige toonladder roept diepe emoties en de natuur op en werd al gebruikt door andere zeer oude volkeren. Wat we kunnen zeggen is dat woorden niet voldoende zullen zijn om uit te leggen wat u zult voelen wanneer u uw inheemse fluit bespeelt. Ik voelde magie en schoonheid, een trilling van vrede en liefde in het universum; onze missie is om deze magie met u te delen.
