HET SYMBOOL · DE KOMUSO-MONNIKEN
Komend uit het niets, gaand naar nergens zoals de wind
In het feodale Japan van de Edo-periode trokken de rondzwervende monniken van de Fuke-sekte van het Zenboeddhisme — bekend als Komuso (monniken van de leegte en het niets) — over de wegen met een gevlochten rijststrooien mand over hun hoofd, de tengai genoemd.
De mand verborg het gezicht om het ego en de wereldse identiteit te laten oplossen. In hun handen werd de Shakuhachi niet beschouwd als een muziekinstrument voor vermaak, maar als een heilig werktuig voor spirituele bevrijding en contemplatie, Hōki genoemd.
Voor de Komuso-monnik was het bespelen van de bamboe geen muziek maken: het was bedelen om de geest, de geest zuiveren en luisteren naar de stille stem van het universum.
Eén enkele ademtocht. Een lege geest. De terugkeer naar het essentiële.




















