De verhalen die ik hoorde over onze bezoeker, waren dat hij een trotse Tolteek was die in Aztlán aankwam vanuit het hart van Mexico. Aztlán was de plaats waar de machtige Azteekse Natie ontstond voordat zij haar hoofdstad bouwde midden in een meer, op een eiland dat tegenwoordig bekendstaat als Mexico-Stad. De noordgrens van Aztlán lag ten zuiden van Colorado en besloeg de hele Rio Grande-vallei in New Mexico. De noordgrens van Aztlán werd bewoond door de vreedzame Pueblo-Naties. Wij, de Pueblo’s, waren boeren en woonden op de berghellingen. Wij waren afhankelijk van de Donderwezens en de Wervelende Regenboog om de Drie Zusters (Maïs, Pompoen en Boon) te voeden die onze overleving garandeerden.
De muziek, zacht en inspirerend, weerklonk langs de canyonwand. Mesa Verde stond vol woningen hoog op de helling, de vuren brandden helder, en alle Mensen keken, vol verwondering, toe hoe Kokopelli de betoverende muziek van zijn neusfluit omvormde tot een wonderbaarlijk brouwsel, dat de harten van jong en oud voedde.
Kokopelli had geen bochel, want zijn bochel zat naast hem en moest zijn zak met heilige en genezende voorwerpen zijn die hij had meegebracht om te verhandelen. Zijn fluit leek te glanzen in het licht van het vuur, en hij gebruikte de weerkaatsingen van het vuur en het geluid van zijn muziek om dat hele publiek te hypnotiseren.
Wij hadden een jaar van droogte gehad en er was weinig hoop dat het weer zou gaan regenen. De veren van Kokopelli’s hoofdtooi waren helder en rood van de ara, wat de illusie gaf dat zijn lichaam baadde in de Eeuwige Vlam van passie en creativiteit. Het Vuur van vruchtbaarheid dat zijn hoofd kroonde, straalde ook van zijn lichaam af terwijl hij wiegend voor het stamvuur boog. Toen hij klaar was met het bespelen van zijn fluit, wikkelde hij haar als een kind in een glanzende doek en bood haar aan de Grote Natie van de Sterren. Zijn woorden bereikten de verste uithoeken van het dorp.
– Deze fluit draagt de muziek van de Sterren naar de Grote Moeder Aarde, en roept de Donderwezens op om met haar te komen vrijen – riep Kokopelli. – Deze vereniging zal het Volk een kind geven dat op een dag terug naar de sterren zal leiden, door de innerlijke Aarde waaruit allen zijn voortgekomen.
Een vlaag van de koude berglucht trok langs mijn lichaam, steeg de canyon op en wakkerde de sintels van het stamvuur aan, waardoor een wervelwind ontstond die uitbarstte en de nachtelijke hemel vulde met vonken die aan sterren deden denken. Het gemurmel van bewondering uit de mond van het Volk weerklonk door de donkere nacht. Plotseling was het licht dat de Donderwezens wierpen voldoende voor allen om de massa’s van het Wolkvolk te zien die zich al aan de hemel hadden verzameld, als antwoord op Kokopelli’s roep. Opnieuw schreeuwde het Volk, verbaasd over de magie die deze God, Kokopelli, had verricht. Zelfs de baby’s, die al sliepen, werden wakker om het magische schouwspel van Kokopelli te aanschouwen. Zeker zou de langverwachte regen komen om de Drie Zusters (Maïs, Pompoen en Boon) te voeden, en zou het Volk kunnen overleven. Kokopelli raadde aan dat allen hun kleipotten zouden pakken en het regenwater zouden opvangen om later te gebruiken. De Donderaars schreeuwden dat de regen zou beginnen.
De Vuurstokken creëerden een groot lichtspel voordat Rollende Donder de stilte van de nacht verbrak. Naast dit geluid hoorde men alleen het rennen van voeten in sandalen van yucca-vezel die trappen op en af gingen op zoek naar de potten. Slechts één jong meisje bleef staan, rechtop, dicht bij het centrale plein. Zij keek omhoog en aanschouwde, vol verwondering, de bliksemflitsen die de nachtelijke hemel verlichtten, terwijl de anderen om haar heen bleven rennen van de ene kant naar de andere. Kokopelli keek naar haar zo verwonderde, mooie en onschuldige gezicht, en naderde haar, nog steeds de fluit vasthoudend alsof het een kind was. Het jonge meisje toonde zoveel sereniteit dat het Kokopelli’s aandacht trok.
– Waarom ben je je potten niet gaan halen? – vroeg hij.
– Ze staan al boven. – antwoordde zij.
Kokopelli vroeg haar naam, en zij antwoordde:
– Men noemt mij Sneeuwbloem van de Winterclan van de Witte Maïs.
– Waarom staan je potten al boven, Sneeuwbloem? – vroeg hij.
– Omdat uw fluit mij riep zodra u de canyon begon op te stijgen en mij openbaarde dat u de regen zou brengen. – antwoordde zij.
Kokopelli was geïntrigeerd. Toen keek zij naar hem en glimlachte. Kokopelli glimlachte terug. Hij had net haar boodschap begrepen.
– Dus jij bent het! – riep hij uit.
De Sjamaan van de Adelaarsclan begon het Volk op te roepen voor een dankgebed. Op datzelfde moment begonnen de eerste wezens van het Regenvolk de borsten van Moeder Aarde aan te raken. Kokopelli nam Sneeuwbloem bij de hand en leidde haar zachtjes naar het Kampvuur. Alle blikken van het Volk volgden het paar, dat naar het midden liep. Nadat het gebed was beëindigd, legde Kokopelli zijn fluit in de armen van Sneeuwbloem, als was het een baby. Dit gebaar betekende dat die vrouw voortaan zijn muziek en zijn zaad zou delen.
De magie hing in de lucht, en het kind van deze vereniging zou de Magie van de Raaf gebruiken om het Volk te helpen zijn weg terug naar de sterren te herontdekken. Volgens de legende baanden de Pueblo’s zich een weg uit de innerlijke wereld, kort na de Schepping. Ondertussen keerden de geesten van hun Voorouders terug naar de innerlijke wereld totdat het uur zou slaan om weer over de Aarde te wandelen. Kokopelli openbaarde aan het Volk dat er een moment vóór de Schepping was waarin ieder mens een vonk was van de Eeuwige Vlam van de Grote Geest, die op de Aarde was gevallen om de Moeder te bezaaien met zijn vruchtbare gedachten, ideeën en daden. Kokopelli openbaarde ook dat allen Vuurvliegjes zouden worden in de Grote Natie van de Hemel, op de dag dat het Tolteekse en Pueblo-bloed zich zouden verenigen in één bloed.
De Azteken vertellen dat Sneeuwbloem negen maanden later een jongetje baarde, dat een grote spirituele leider van de Adelaarsclan werd. Zijn Genezende Magie bestond erin de genegenheid van zijn moeder te verenigen met de Vuurkracht van zijn vader. Die plaats, Mesa Verde genaamd, is al enkele eeuwen verlaten. Daarom bleef er een vraag hangen: zou dit Volk Moeder Aarde hebben verlaten om in de Grote Natie van de Sterren te gaan leven? Als dit waar is, blijven de vruchtbaarheid en overvloed van Kokopelli tot op de dag van vandaag schijnen in onze wereld, tijdens alle nachten van het jaar.
Hancoka Olawmpi (Middernachtslied)
Overgenomen uit het Boek Brieven van het Heilige Pad van Jamie Sams



Kennis Inheemse Fluit
Waarom elke fluit uniek is: de levende anatomie en de fysica van bamboe
Meer Bekijkennov
Hoe een bamboefluit geboren wordt: van de oogst tot de ziel van het instrument
Meer Bekijkennov
Waarom fluit spelen je relatie met de tijd verandert
Meer Bekijkennov
Wanneer de ademtocht klank wordt: ademhaling, fluit en innerlijke staat
Meer Bekijkenjun
De fluit als beoefening van aanwezigheid: spelen is ook luisteren
Meer Bekijkenmei
Improviseren op de fluit: waar te beginnen zonder vast te lopen
Meer Bekijkenmei
Hoe je het geluid van de fluit kunt verbeteren met kleine aanpassingen
Meer Bekijkenmei
Ademhaling op de fluit: de meest voorkomende fout die het geluid blokkeert
Meer Bekijkenapr