Pífano Ashar - Mahonie Bamboe Professioneel

De pífanos, pífaros of pife zijn kleine dwarsfluiten die in Brazilië zeer bekend zijn van de pife-bands uit het noordoosten. De Braziliaanse inheemsen hebben ook hun dwarsfluiten in de stijl van de pífano in andere toonladders. Sommige onderzoekers geloven dat de pífanos tijdens de kolonisatie in Brazilië aankwamen. Anderen geloven dat ze van inheemse oorsprong zijn. Feit is dat in verschillende delen van de wereld inheemse culturen hun eigen dwarsfluiten hebben ontwikkeld.

In het Noordoosten bevindt zich de grootste traditie en overvloed aan pífano-bands, maar de klank heeft zich over het hele land verspreid. Deze vorm van expressie is in alle regio’s te vinden, in het Zuidoosten (São Paulo, Rio de Janeiro, Minas Gerais), in het Zuiden (Santa Catarina), in het Centrum-Westen (Federaal District) en in het Noorden, in stammen van de Alto Xingu. Ook bekend als zabumba, cabaçal, esquenta mulher, terno de pífanos, onder andere benamingen, worden ze gevormd door intuïtieve muzikanten.

Het is moeilijk te geloven hoe een ogenschijnlijk zo eenvoudig en ambachtelijk gemaakt instrument zo’n rijke en mooie muziek kan produceren, feesten en processies kan opluisteren en nog steeds het levensonderhoud kan zijn van vele muzikanten in verschillende regio’s van Brazilië.

“De beroemde Feira de Caruaru, in Pernambuco, bezongen door Luiz Gonzaga, en Braziliaans Immaterieel Cultureel Erfgoed, blijft een etalage voor de bands uit de regio. Daar vindt men de Banda de Pífanos São Cristóvão, uit Panelas, in het agreste van de staat. De accordeonist Dominguinhos zei: “Door zo vaak de pife-bandjes te zien, raakte seu Luiz Gonzaga geïnspireerd om deze formatie van forró pé de serra te creëren, dat wil zeggen, accordeon, zabumba en triangel”. Het geluid van deze instrumenten beïnvloedde ook Braziliaanse componisten en arrangeurs zoals Quinteto Violado, Hermeto Pascoal, Egberto Gismonti, Geraldo Azevedo, Naná Vasconcelos, Quinteto Armorial, Carlos Malta en o Pife Muderno.”